Osoby odpowiedzialne za przyjmowanie zgłoszeń o zdarzeniach krzywdzenia dzieci w Parafii Rzymskokatolickiej pw. św. Wawrzyńca w Śmiałowicach:

- Osoba zaufana – p. Małgorzata Kowalska, tel. 884 428 072 – czynny we wtorki od godz. 16.00 d0 17.00; e-mail: e-mail: parafiasmialowice@gmail.com

- Proboszcz – ks. Julian Nastałek, tel. 729 850 828; e-mail: parafiasmialowice@gmail.com

- Delegat Biskupa ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży – ks. Arkadiusz Harbar, tel. 518 804 909; e-mail: delegat@diecezja.swidnica.pl

STANDARDY OCHRONY DZIECI W DUSZPASTERSTWIE PARAFIALNYM PARAFII RZYMSKOKATOLICKIEJ POD WEZWANIEM ŚW. WAWRZYŃCA W ŚMIAŁOWICACH

Śmiałowice 2026

Wersja opracowana 13 października 2026 roku

Cel i zakres dokumentu

Niniejsze Standardy określają zasady ochrony dzieci przed krzywdzeniem podczas działalności organizowanej przez parafię, sposób reagowania na zagrożenia oraz odpowiedzialność za udzielenie pomocy. Obejmują działalność w Śmiałowicach i Marcinowicach, spotkania grup, przygotowanie do sakramentów, posługę liturgiczną, wyjazdy oraz kontakt elektroniczny związany z działalnością parafialną.

Dobro dziecka, jego godność i bezpieczeństwo mają pierwszeństwo przed wygodą organizacyjną, ochroną reputacji oraz lojalnością wobec osób lub instytucji. Chrześcijańska troska o człowieka zobowiązuje do reagowania także wtedy, gdy osobą podejrzewaną o krzywdzenie jest duchowny lub osoba ciesząca się zaufaniem wspólnoty.

Przyjęcie i obowiązywanie

Standardy przyjmuje proboszcz. Niniejsza wersja zastępuje dotychczasowy tekst od dnia wskazanego poniżej. Nie zastępuje dokumentacji faktycznie przeprowadzonej ewaluacji.

Data przyjęcia i wejścia w życie: 14 października 2026 roku

Podpis: ks. Julian Nastałek

Układ opracowania

Część I obejmuje pełne Standardy w rozdziałach 1–12. Część II zawiera wersję dla dzieci oraz formularze wykonawcze. Część III stanowi odrębny przegląd zgodności prawnej i zalecenia wdrożeniowe; nie jest częścią normatywną Standardów i nie wymaga publikacji razem z nimi.

W nagłym zagrożeniu życia lub zdrowia należy natychmiast dzwonić pod numer 112. Nie czeka się na dyżur osoby zaufanej, zgodę proboszcza ani zebranie zespołu.

Część I. Pełne Standardy

1. Podstawa i zasady ogólne

1. Podstawę Standardów stanowią w szczególności art. 21 oraz art. 22b–22c ustawy z 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich (tekst jednolity Dz.U. z 2026 r. poz. 110, ze zmianami), a także przepisy dotyczące zawiadamiania o przestępstwach, ochrony dobra dziecka, przeciwdziałania przemocy domowej i ochrony danych. Wykaz podstaw znajduje się w części III.
2. Stosuje się również obowiązujące normy kościelne i diecezjalne dotyczące ochrony małoletnich. Zawiadomienie władz kościelnych nie zastępuje zawiadomienia Policji, prokuratury lub sądu i nie może opóźniać interwencji państwowej.
3. Na potrzeby ochrony przewidzianej w tym dokumencie dzieckiem jest każda osoba poniżej 18 lat. Personel oznacza duchownych, pracowników, osoby współpracujące, praktykantów, animatorów, opiekunów i wolontariuszy wykonujących zadania parafialne. O obowiązku ustawowej weryfikacji rozstrzyga zakres powierzanej działalności, a nie sama nazwa stanowiska.
4. Rodzic lub opiekun oznacza osobę uprawnioną do reprezentowania dziecka. Opiekun faktyczny może przekazać zgłoszenie i otrzymać informacje o zasadach bezpieczeństwa, ale nie zastępuje przedstawiciela ustawowego w czynnościach wymagających jego umocowania.
5. Krzywdzenie obejmuje przemoc fizyczną, psychiczną, seksualną, zaniedbanie, cyberprzemoc oraz nadużywanie zależności, także religijnej. Interwencja nie jest uzależniona od stwierdzenia, że zachowanie stanowi przestępstwo, ani od pewności co do sprawcy. Przemoc może mieć charakter jednorazowy albo powtarzalny.
6. Nie dyskryminuje się dzieci ze względu na zdrowie, niepełnosprawność, płeć, pochodzenie, sytuację rodzinną lub materialną, przekonania czy inne cechy. Dziecko ma prawo do szacunku, prywatności, wyrażenia zdania i pomocy. Jego zdanie uwzględnia się odpowiednio do wieku i dojrzałości.
7. Zasady obowiązują również poza budynkami parafii podczas wydarzeń organizowanych przez parafię. Przy współorganizacji na piśmie ustala się organizatora, odpowiedzialność za personel, nadzór i interwencję; nie wolno pozostawiać luk w ochronie dzieci.
8. Standardy są wiążącymi zasadami organizacyjnymi. Ich naruszenie wymaga reakcji proporcjonalnej do zagrożenia i może prowadzić do odsunięcia od zadań z dziećmi. Nie przesądza to o odpowiedzialności karnej, którą ustalają właściwe organy.

2. Odpowiedzialność

1. Proboszcz odpowiada za wdrożenie Standardów, weryfikację personelu w zakresie obowiązków parafii, szkolenia, publikację, zabezpieczenie dokumentacji, organizację pomocy i przeglądy. Może pisemnie powierzać czynności odpowiednio przygotowanym osobom, określając ich zakres i dostęp do danych.
2. Osoba zaufana przyjmuje zgłoszenia, sporządza notatki, pomaga uruchomić ochronę i przekazuje sprawę osobie prowadzącej interwencję. Nie prowadzi samodzielnego dochodzenia i nie rozstrzyga wiarygodności dziecka.
3. Zespół ds. prewencji wspiera ocenę ryzyka i przeglądy. Członkostwo w zespole nie daje automatycznie dostępu do wszystkich akt. Osoba pozostająca w konflikcie interesów jest wyłączana z danej sprawy.

Zgłoszenia i przygotowanie personelu

3. Osoby przyjmujące zgłoszenia

1. Osoba zaufana: p. Małgorzata Kowalska, tel. 884 428 072; dyżur telefoniczny we wtorki 16.00–17.00. Proboszcz: ks. Julian Nastałek, tel. 729 850 828. Adres parafii: Śmiałowice 32, 58-124 Śmiałowice.
2. Adres parafialny: parafiasmialowice@gmail.com. Skrzynka nie jest kanałem alarmowym. Dostęp do zgłoszeń musi być ograniczony do upoważnionych osób; nie należy przesyłać tam szczegółowych danych, jeżeli zgłoszenie dotyczy osoby mającej dostęp do skrzynki. Można poprosić telefonicznie o bezpieczny sposób przekazania dokumentów.
3. Delegat Biskupa Świdnickiego ds. ochrony dzieci i młodzieży: ks. Arkadiusz Harbar, tel. 518 804 909, e-mail: delegat@diecezja.swidnica.pl. Aktualny kontakt diecezjalny należy sprawdzać na stronie diecezji oraz w wykazie delegatów na ochrona.episkopat.pl.
4. Gdy zgłoszenie dotyczy proboszcza, osoba zaufana przyjmuje sprawę i zawiadamia bezpośrednio właściwe organy państwowe oraz delegata biskupa. Proboszcz nie kieruje tą interwencją i nie otrzymuje dostępu do dokumentacji z racji swojej funkcji. Dalszą odpowiedzialność organizacyjną ustala się z kurią, bez wstrzymywania ochrony dziecka.
5. Gdy zgłoszenie dotyczy osoby zaufanej, sprawę przyjmuje proboszcz lub delegat. W razie konfliktu interesów, nieobecności albo bezczynności osób wskazanych wyżej zgłaszający zwraca się bezpośrednio do Policji, prokuratury, sądu opiekuńczego lub delegata. W nagłym zagrożeniu dzwoni pod 112.
6. Zgłoszenie może być ustne, pisemne, elektroniczne lub anonimowe. Brak podpisu, formularza lub dowodów nie jest podstawą odmowy jego przyjęcia. Każda osoba z personelu przyjmująca informację podejmuje działania ochronne i przekazuje ją niezwłocznie właściwej osobie, chyba że konieczne jest bezpośrednie zawiadomienie służb.

4. Przygotowanie do stosowania Standardów

1. Przed rozpoczęciem zadań każda osoba z personelu poznaje Standardy, zasady reagowania, kontakty alarmowe i granice relacji z dziećmi. Potwierdza zapoznanie się z dokumentem i zobowiązanie do jego stosowania podpisem na formularzu z części II.
2. Szkolenie prowadzi osoba posiadająca aktualną wiedzę o ochronie dzieci, interwencji i obowiązkach prawnych, przygotowana do tej roli, w szczególności w ramach formacji diecezjalnej. Proboszcz dokumentuje jej przygotowanie oraz datę, zakres i uczestników szkolenia.
3. Szkolenie obejmuje rozpoznawanie krzywdzenia, bezpieczną rozmowę, zgłaszanie zagrożeń, przemoc rówieśniczą i internetową, ochronę danych oraz potrzeby dzieci z niepełnosprawnościami. Osoby prowadzące grupy otrzymują instrukcje dostosowane do swoich zadań.
4. Jako zasadę organizacyjną parafia przyjmuje szkolenie przypominające co najmniej raz na dwa lata oraz dodatkowe przygotowanie po istotnych zmianach lub ujawnieniu braków. Osoby odpowiedzialne za prewencję uczestniczą w dorocznym spotkaniu diecezjalnym, zgodnie z zasadami diecezji. Nie są to ustawowe terminy ważności zaświadczeń z rejestrów.

Weryfikacja osób przed dopuszczeniem do działalności

5. Bezpieczny dobór personelu

1. Przed zatrudnieniem lub dopuszczeniem do działalności wymienionej w art. 21 ust. 1 ustawy, w tym związanej z rozwojem duchowym, wychowaniem, wypoczynkiem i opieką nad małoletnimi, proboszcz lub upoważniona osoba ustala tożsamość kandydata, rzeczywisty zakres jego zadań oraz wykonuje obowiązki ustawowe. Dotyczy to także wolontariatu i jednorazowego powierzenia takich zadań.
2. Parafia uzyskuje informacje z Rejestru z dostępem ograniczonym oraz Rejestru osób, wobec których Państwowa Komisja do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu małoletnich poniżej lat 15 wydała postanowienie o wpisie. Samo sprawdzenie publicznej części rejestru nie zastępuje tej weryfikacji.
3. Osoba dopuszczana przedkłada informację z KRK w zakresie przestępstw określonych w rozdziałach XIX i XXV Kodeksu karnego, w art. 189a i art. 207 tego Kodeksu oraz w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii lub odpowiadających im czynów prawa obcego. Zwykłe oświadczenie o niekaralności nie zastępuje wymaganej informacji z polskiego KRK.
4. Osoba mająca obywatelstwo innego państwa niż Polska przedkłada ponadto informację z rejestru karnego państwa obywatelstwa do celów działalności zawodowej lub wolontariackiej związanej z kontaktami z dziećmi. Przy kilku obywatelstwach ustala się wszystkie właściwe państwa.
5. Każda osoba objęta weryfikacją składa oświadczenie o państwach zamieszkiwania w ciągu ostatnich 20 lat, innych niż Polska i państwo obywatelstwa, oraz przedkłada informacje z ich rejestrów do wskazanych wyżej celów. Jeżeli nie mieszkała w takich państwach, potwierdza ten fakt w oświadczeniu.
6. Jeżeli dane państwo nie wydaje informacji specjalnie do pracy z dziećmi, przedkłada się ogólną informację z jego rejestru karnego. Dopiero gdy prawo danego państwa nie przewiduje sporządzenia informacji lub nie prowadzi ono rejestru, stosuje się oświadczenie zastępcze o treści wymaganej art. 21 ust. 7. Trudność, koszt lub opóźnienie uzyskania dokumentu nie stanowią same w sobie takiej podstawy.
7. Oświadczenia z art. 21 ust. 5 i 7 zawierają klauzulę: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”. Ich wzory zamieszczono w części II. Dokumenty obcojęzyczne muszą być zrozumiałe dla osoby dokonującej weryfikacji; w razie potrzeby wymaga ona odpowiedniego tłumaczenia.
8. Wyniki sprawdzeń rejestrowych utrwala się w wydrukach. Informacje i oświadczenia przechowuje się w aktach pracownika albo dokumentacji osoby dopuszczonej do działalności, z ochroną dostępu. Do czasu zakończenia wymaganej weryfikacji nie powierza się zadań objętych obowiązkiem. Nie dopuszcza się osób objętych ustawowym zakazem, wpisem lub skazaniem wykluczającym taką działalność.
9. Przypadkowa obecność na liturgii lub wykonanie usługi technicznej bez powierzania zadań z art. 21 nie oznacza automatycznie obowiązku KRK. Nie dokonuje się sprawdzeń bez podstawy prawnej. Wyjątek rodzinny z art. 21 ust. 10–11 dotyczy dopuszczania przez rodzica lub przedstawiciela ustawowego; nie zwalnia automatycznie parafii organizującej zajęcia grupowe.
10. Przy firmach zewnętrznych ustala się, kto faktycznie zatrudnia i dopuszcza osoby do zadań. Oświadczenie firmy nie zastępuje obowiązków, które ciążą bezpośrednio na parafii. Duchowny lub animator gościnny nie jest zwolniony z weryfikacji wyłącznie z powodu swojej funkcji.
11. Art. 21 nie ustanawia ogólnej dwuletniej ważności KRK. Przy przeglądach sprawdza się kompletność dokumentacji i nowe okoliczności; ponowne zatrudnienie lub nowe dopuszczenie ocenia się według aktualnych przepisów. Ujawnione braki uzupełnia się niezwłocznie, bez antydatowania dokumentów.

Bezpieczne relacje dorosłych z dziećmi

6. Granice i zachowania niedozwolone

1. Personel traktuje każde dziecko z szacunkiem, cierpliwością i sprawiedliwością. Wyjaśnia zasady oraz decyzje językiem dostosowanym do wieku. Nie wykorzystuje zależności dziecka, autorytetu duchownego ani zaufania rodziców do zaspokajania własnych potrzeb.
2. Zabrania się bicia, szarpania, popychania, kar cielesnych, poniżania, wyśmiewania, gróźb, zastraszania, upokarzających kar, izolowania jako kary oraz wymuszania milczenia. Reakcje wychowawcze polegają na wyjaśnieniu granic, zatrzymaniu niewłaściwego zachowania i proporcjonalnym naprawieniu szkody, bez przemocy.
3. Niedopuszczalne są relacje seksualne lub romantyczne personelu z dziećmi, seksualizujące komentarze, żarty, gesty i wiadomości, prezentowanie pornografii, uwodzenie, dotykanie miejsc intymnych oraz nakłanianie do zachowań seksualnych. Pozorna zgoda dziecka nie usprawiedliwia takich zachowań.
4. Nie wolno faworyzować dziecka przez sekretne prezenty, pieniądze, przywileje lub wyłączność relacji. Zakazane jest podawanie alkoholu, tytoniu, nikotyny i innych substancji psychoaktywnych oraz pełnienie opieki pod ich wpływem.
5. Kontakt fizyczny musi odpowiadać rzeczywistej potrzebie dziecka, być jawny, adekwatny i respektować jego granice. Nie wymusza się przytulania ani innych gestów. Zakazane są łaskotanie, siłowe zabawy i naruszanie intymności. Pomoc przy higienie lub czynnościach opiekuńczych ogranicza się do niezbędnego zakresu, po wyjaśnieniu dziecku, zgodnie z ustalonym sposobem pomocy.
6. W nagłym zagrożeniu wolno podejmować niezbędne, proporcjonalne działania ratunkowe w granicach prawa. Nie stanowią one przyzwolenia na przemoc wychowawczą. Nietypowy kontakt konieczny dla bezpieczeństwa dokumentuje się i wyjaśnia bezpiecznemu opiekunowi.
7. Spotkania indywidualne odbywają się w oficjalnych miejscach zapewniających dyskrecję rozmowy, a zarazem przejrzystość organizacyjną; nie w zamkniętym, odizolowanym pomieszczeniu. Inna odpowiedzialna osoba powinna wiedzieć o spotkaniu. Dziecka nie zaprasza się prywatnie do mieszkania personelu.
8. Spowiedź odbywa się w przeznaczonym do tego miejscu, z zachowaniem norm sakramentalnych, tajemnicy i bezpiecznych warunków. Nie wolno wykorzystywać spowiedzi, kierownictwa duchowego ani języka religijnego do manipulacji, obwiniania dziecka lub wymuszania tajemnicy o krzywdzie.
9. Informacje uzyskane wyłącznie w spowiedzi podlegają nienaruszalnej tajemnicy sakramentalnej; nie sporządza się z nich notatek interwencyjnych. Należy zachęcić dziecko do szukania pomocy i dobrowolnego zgłoszenia poza spowiedzią. Zwykła rozmowa duszpasterska nie jest spowiedzią i nie wyłącza procedur ochrony ani obowiązków prawnych.
10. W sprawach organizacyjnych kontaktuje się przede wszystkim z rodzicami lub przez uzgodnione kanały grupowe. Kontakt elektroniczny bezpośrednio z dzieckiem wymaga wiedzy i zgody rodzica, przejrzystego celu oraz odpowiedniej pory. Nie prowadzi się sekretnej korespondencji, nie używa wiadomości znikających i nie buduje prywatnej zależności. Zgłoszenie zagrożenia wymaga przyjęcia niezależnie od pory i kanału.
11. Każdy świadek przekroczenia granic reaguje i zgłasza je zgodnie z rozdziałem 8. Nie wymaga się od dziecka samodzielnego przeciwstawienia się dorosłemu ani udowodnienia krzywdy.

Organizacja zajęć oraz relacje rówieśnicze

7. Bezpieczeństwo działalności

1. Przed wydarzeniem organizator ocenia ryzyka związane z miejscem, wiekiem i liczbą dzieci, dostępnością pomocy, transportem oraz szczególnymi potrzebami. Ustala osoby odpowiedzialne, zasady obecności i odbioru dzieci. Liczba i kwalifikacje opiekunów odpowiadają prawu właściwemu dla danej formy wypoczynku oraz rzeczywistym potrzebom grupy.
2. Niepełnoletni animator lub starszy ministrant może pomagać, lecz nie przejmuje samodzielnej odpowiedzialności dorosłego opiekuna. Regulamin ruchu lub wspólnoty nie może wyłączać tego zabezpieczenia podczas wydarzeń organizowanych przez parafię.
3. Wyjazd wymaga pisemnej zgody uprawnionego rodzica lub opiekuna, przekazania programu, regulaminu, danych opiekunów i zasad kontaktu. Odbiór dziecka powierza się osobie uprawnionej. Zasady samodzielnego powrotu uzgadnia się z rodzicem, z uwzględnieniem wieku, bezpieczeństwa i przepisów ruchu drogowego.
4. Transport planuje się jawnie i za zgodą rodzica. Unika się przewozu jednego dziecka przez jednego dorosłego bez innych osób. W uzasadnionej sytuacji awaryjnej odnotowuje się powód, trasę i powiadomienie opiekuna; nie opóźnia się wezwania profesjonalnej pomocy.
5. Personel co do zasady nocuje oddzielnie od dzieci. Wyjątek wynikający z koniecznej opieki lub warunków zbiorowego noclegu musi być uzasadniony, jawny i uzgodniony organizacyjnie; nie wolno dzielić łóżka z dzieckiem ani pozostawać z nim w tajemnicy sam na sam. Zachowuje się prywatność w toaletach, łazienkach i przebieralniach.
6. Dzieci z niepełnosprawnościami lub szczególnymi potrzebami otrzymują dostosowaną komunikację, warunki uczestnictwa i pomoc. Z rodzicem oraz dzieckiem ustala się potrzeby istotne dla bezpieczeństwa, bez żądania zbędnych diagnoz. Zapewnia się dostępne formy zgłoszeń, np. pismo, symbole, komunikację wspomagającą lub pomoc bezstronnej osoby.
7. Nie tłumaczy się sygnałów krzywdzenia samą niepełnosprawnością. Nie uzależnia się wysłuchania od sprawności mowy, zachowania lub zdolności do samodzielnego opisania zdarzenia. W razie konieczności pomocy osobistej ustala się jej zakres, wykonawcę i ochronę intymności.

Zasady między dziećmi

8. Dzieci szanują godność, granice, rzeczy i prywatność innych. Nie wolno bić, poniżać, wykluczać, szantażować, wymuszać pieniędzy, rozpowszechniać plotek, nagrywać w sytuacjach intymnych ani publikować cudzych zdjęć bez uprawnienia. Zakazane są zachowania seksualizujące i naruszanie intymności, także w zabawie oraz w Internecie.
9. Dorośli uczą rozwiązywania zwykłych konfliktów przez spokojną rozmowę. Przy przemocy lub nierównowadze sił nie narzuca się mediacji, konfrontacji, przeprosin ani przebaczenia. Zapewnia się bezpieczeństwo osobie pokrzywdzonej, świadkom oraz odpowiednią pomoc dziecku przejawiającemu zachowania krzywdzące.
10. Dziecko może przerwać niechciany kontakt i zwrócić się do dowolnej zaufanej osoby. Brak protestu nie oznacza zgody. Personel nie bagatelizuje zachowania jako żartu, tradycji grupy lub próby charakteru.

Interwencja i zawiadamianie organów

8. Postępowanie po ujawnieniu zagrożenia

1. Osoba, która zauważyła krzywdzenie lub otrzymała informację, najpierw ocenia bezpośrednie bezpieczeństwo. W zagrożeniu życia lub zdrowia natychmiast wzywa 112, udziela pomocy w granicach umiejętności i zapewnia bezpieczną opiekę. Nie czeka na zgodę rodzica, proboszcza ani osoby zaufanej.
2. Należy oddzielić dziecko od źródła zagrożenia w bezpieczny sposób. Nie pozostawia się go samego ani nie przekazuje osobie, wobec której istnieje uzasadniona obawa bezpośredniego zagrożenia; w takiej sytuacji wzywa się Policję i wykonuje polecenia służb. Parafia nie rozstrzyga samodzielnie o odebraniu władzy rodzicielskiej.
3. Dziecka wysłuchuje się spokojnie, dziękuje za zaufanie i wyjaśnia, że krzywdzenie nie jest jego winą. Zadaje się tylko konieczne, otwarte pytania dotyczące bezpieczeństwa. Nie sugeruje się odpowiedzi, nie przesłuchuje, nie wymusza szczegółów ani wielokrotnego opowiadania. Nie obiecuje się bezwzględnej tajemnicy; wyjaśnia się, komu trzeba przekazać informację dla zapewnienia pomocy.
4. Niezwłocznie sporządza się rzeczową notatkę: data, miejsce, źródło informacji, własne obserwacje, możliwie wierne słowa dziecka i podjęte czynności. Oddziela się fakty od przypuszczeń. Nie wykonuje się amatorskich oględzin ciała ani zdjęć obrażeń w miejscach intymnych.
5. Proboszcz, a gdy jest wyłączony lub niedostępny – osoba zaufana, organizuje interwencję i dokonuje niezbędnych zawiadomień. Nie zwalnia to żadnej osoby z własnego obowiązku ustawowego. Jeżeli istnieje ryzyko zwłoki, świadek lub przyjmujący zgłoszenie zawiadamia organy bezpośrednio.
6. Przy podejrzeniu przestępstwa ściganego z urzędu zawiadamia się Policję lub prokuraturę, podając znane okoliczności bez konieczności samodzielnej kwalifikacji prawnej. Art. 304 § 1 k.p.k. ustanawia obowiązek społeczny; art. 240 k.k. – prawny obowiązek niezwłocznego zawiadomienia o wymienionych w nim czynach po uzyskaniu wiarygodnej wiadomości, m.in. czynach z art. 200 k.k. Dodatkowy obowiązek w sprawach przemocy domowej wynika z art. 12 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej. Parafialną zasadą jest zgłaszanie podejrzeń przestępstw przeciwko dzieciom, a nie ograniczanie reakcji do katalogu art. 240 k.k.
7. Gdy znane są okoliczności uzasadniające interwencję opiekuńczą, w szczególności zaniedbanie lub brak bezpiecznej opieki, zawiadamia się właściwy sąd rejonowy – wydział rodzinny i nieletnich, na podstawie art. 572 k.p.c. Podaje się znane dane dziecka, opis zagrożenia i dotychczasowych działań. Zawiadomienie sądu może być potrzebne obok zgłoszenia przestępstwa.
8. Przy podejrzeniu przemocy domowej przekazuje się informację Policji lub właściwemu ośrodkowi pomocy społecznej w celu podjęcia działań, w tym rozważenia procedury „Niebieskie Karty”. Sama funkcja proboszcza lub osoby zaufanej nie uprawnia do wszczynania tej procedury. Osoba mająca odrębne ustawowe kompetencje działa w ich granicach.
9. Nie prowadzi się dochodzenia zastępującego organy państwowe. Nie konfrontuje się dziecka z podejrzanym, nie wymusza ugody i nie uzależnia zawiadomienia od zgody rodziny. Chroni się istniejące dowody przed utratą; ich pozyskiwanie i przekazywanie uzgadnia się z organami.

Dalsze działania i wsparcie dziecka

Postępowanie zależnie od źródła zagrożenia

10. Rodzica niekrzywdzącego informuje się możliwie szybko, o ile nie zwiększa to zagrożenia i nie koliduje z działaniami służb. Jeżeli podejrzenie dotyczy rodzica lub informacja mogłaby narazić dziecko, sposób i moment kontaktu ustala się z Policją, prokuratorem lub sądem. Brak bezpiecznego rodzica nie wstrzymuje pomocy.
11. Gdy podejrzenie dotyczy personelu, natychmiast ogranicza się jego kontakt z dziećmi w zakresie koniecznym dla bezpieczeństwa, zgodnie z prawem pracy i właściwymi kompetencjami. O podejrzeniu wobec duchownego lub osoby pełniącej funkcję kościelną zawiadamia się również delegata biskupa. Nie ogłasza się winy przed rozstrzygnięciem sprawy, lecz domniemanie niewinności nie wyłącza środków ochronnych.
12. Przy przemocy rówieśniczej zatrzymuje się zachowanie, rozdziela dzieci, wysłuchuje je oddzielnie i ocenia zagrożenie. Informuje się ich bezpiecznych rodziców, bez ujawniania zbędnych danych innych dzieci. Podejrzenie czynu karalnego lub poważnego zagrożenia zgłasza się Policji albo sądowi rodzinnemu stosownie do sytuacji; rozmowa wychowawcza nie zastępuje takiego zgłoszenia.
13. Drobniejsze naruszenia bez znamion przestępstwa również wymagają odnotowania, usunięcia zagrożenia, rozmowy z osobą odpowiedzialną, odpowiedniej korekty zachowania i sprawdzenia efektów. Powtarzalność lub nieskuteczność działań wymaga ponownej oceny i ewentualnego zawiadomienia właściwych instytucji.
14. Nie wolno stosować odwetu wobec dziecka, rodziny, świadka lub osoby zgłaszającej w dobrej wierze. Pomoc nie zależy od wycofania zgłoszenia, zachowania milczenia ani przyjęcia określonej wersji wydarzeń.

9. Plan wsparcia

1. Osoba prowadząca interwencję wyznacza koordynatora wsparcia, wolnego od konfliktu interesów. Niezwłocznie po zabezpieczeniu dziecka opracowuje on plan z udziałem dziecka, stosownie do jego możliwości, oraz bezpiecznego rodzica i potrzebnych specjalistów.
2. Plan określa: aktualne potrzeby i ryzyka; sposób uniknięcia kontaktu z osobą podejrzewaną; pomoc medyczną, psychologiczną, prawną lub socjalną; dostosowania uczestnictwa w parafii; osoby odpowiedzialne; terminy działań i przeglądu. Wzór znajduje się w części II.
3. Wsparcie duszpasterskie jest dobrowolne, dostosowane do potrzeb i nie zastępuje specjalistycznej pomocy. Nie wywiera się presji na przebaczenie, pojednanie, praktyki religijne ani kontakt z osobą podejrzewaną. Nie obciąża się dziecka kosztami działań interwencyjnych parafii; z rodziną i diecezją ustala się realną organizację dostępu do potrzebnej pomocy.
4. Koordynator sprawdza wykonanie planu w wyznaczonym terminie, początkowo nie później niż w ciągu 14 dni, a następnie stosownie do potrzeb. Nowe zagrożenie wymaga natychmiastowej reakcji. Wnioski zapisuje się w dokumentacji.
5. Pomoc obejmuje także świadków, rodzeństwo lub grupę, jeśli tego potrzebują. Informacje przekazuje się wyłącznie w zakresie niezbędnym dla ochrony. Nie ujawnia się wspólnocie tożsamości dziecka ani szczegółów jego krzywdy.

Internet oraz ochrona wizerunku

10. Bezpieczeństwo cyfrowe

1. Dzieci korzystają z urządzeń parafialnych i udostępnianego przez parafię Internetu wyłącznie na zasadach ustalonych przez prowadzącego, pod odpowiednim nadzorem. Jeżeli parafia nie zapewnia dzieciom takiego dostępu, nie udostępnia im haseł do sieci służbowej.
2. Przed udostępnieniem urządzeń proboszcz wyznacza osobę odpowiedzialną za aktualizacje, zabezpieczenie kont, ochronę przed złośliwym oprogramowaniem i filtrowanie nieodpowiednich treści. Zabezpieczenia sprawdza się przed zajęciami z użyciem sprzętu oraz po zgłoszeniu problemu; nie zastępują one obecności opiekuna.
3. Prowadzący dostosowuje materiały do wieku i potrzeb grupy. Zabrania się udostępniania pornografii, treści nawołujących do przemocy, samouszkodzeń lub przestępstw, a także poniżających i dyskryminujących. Dotyczy to również wydruków, książek, nagrań i materiałów przekazywanych poza Internetem.
4. Korzystanie z prywatnych telefonów podczas zajęć nie może naruszać bezpieczeństwa innych. Nie nagrywa się rozmów ani osób w toaletach, przebieralniach i innych sytuacjach intymnych. Nie wymaga się udostępnienia prywatnych haseł ani nie przeszukuje samowolnie korespondencji dziecka.
5. Po ujawnieniu niebezpiecznych treści przerywa się ich wyświetlanie, zapewnia wsparcie dziecku i powiadamia osobę prowadzącą interwencję. Zapisuje się niezbędne okoliczności, np. adres strony, nazwę konta, datę i opis, nie rozpowszechniając treści dalej.
6. Podejrzenie uwodzenia, szantażu, wykorzystania lub materiałów seksualnych z udziałem dzieci zgłasza się Policji lub prokuraturze. Nie pobiera się i nie powiela takich materiałów na prywatne urządzenia; sposób zabezpieczenia dowodów ustala się z Policją. Dziecka nie obwinia się za wysłanie zdjęcia lub nawiązanie kontaktu.
7. Przy cyberprzemocy stosuje się także procedurę z rozdziału 8, wspiera blokowanie sprawcy i zgłoszenie treści administratorowi serwisu. Usunięcie wpisu nie kończy automatycznie oceny zagrożenia i potrzeby pomocy.

Wizerunek i prywatność

8. Parafia fotografuje i publikuje materiały z poszanowaniem godności dziecka oraz zasad ochrony danych. W odniesieniu do rozpoznawalnych portretów i zdjęć grupowych dzieci przyjmuje zasadę uprzedniej, konkretnej zgody uprawnionego rodzica oraz uwzględnienia sprzeciwu dziecka. Zgoda na udział w wydarzeniu nie jest zgodą na publikację.
9. Zgoda określa cel, rodzaj materiału i konkretne kanały publikacji. Odmowa nie ogranicza udziału dziecka w duszpasterstwie. Po cofnięciu zgody zaprzestaje się przyszłego wykorzystania opartego na tej zgodzie i podejmuje odpowiednie działania dotyczące materiałów już opublikowanych, z uwzględnieniem prawa i możliwości technicznych.
10. Ustawowe wyjątki dotyczące wizerunku, w tym szczegółu zgromadzenia, ocenia się indywidualnie. Sam fakt wykonania zdjęcia podczas publicznej uroczystości nie usprawiedliwia publikacji zbliżenia dziecka. Nie publikuje się materiałów ośmieszających, intymnych ani ujawniających krzywdzenie, diagnozy czy dane ułatwiające niepożądany kontakt.
11. Osoby fotografujące na zlecenie parafii znają zasady i nie pozostają same z dziećmi. Zdjęcia przechowuje się w zabezpieczonych zasobach, z określonym celem i okresem wykorzystania. Nie wykorzystuje się prywatnych kont personelu do dowolnego rozpowszechniania materiałów.

Dokumentowanie oraz ochrona informacji

11. Dokumentacja i dostęp do danych

1. Parafia dokumentuje przygotowanie i weryfikację personelu, szkolenia, zgłoszenia, interwencje, wsparcie oraz przeglądy. Rejestr zgłoszeń obejmuje także informacje anonimowe i zdarzenia, które po ocenie nie wymagają zawiadomienia organów; zapisuje się powód decyzji i podjęte działania.
2. Każdej sprawie nadaje się numer. Rejestr zawiera numer, datę zgłoszenia, ogólny rodzaj zagrożenia, osobę prowadzącą, podjęte kroki, daty zawiadomień i stan sprawy. Szczegółowe dane dziecka i opisy przechowuje się w odrębnej teczce. Nie wpisuje się ich do ogólnodostępnych kalendarzy, zeszytów intencji ani protokołów rad parafialnych.
3. Teczka zawiera notatkę zgłoszenia, opis działań, kopie zawiadomień i potwierdzenia przekazania, niezbędną korespondencję, plan wsparcia i informacje o jego realizacji. Dokumenty sporządza się rzetelnie, z datą i podpisem autora; sprostowania pozostawiają czytelny ślad zmiany. Nie antydatuje się wpisów.
4. Za zabezpieczenie odpowiada proboszcz lub osoba wyznaczona przez właściwą władzę kościelną, gdy proboszcz jest wyłączony ze sprawy. Dokumenty papierowe przechowuje się w zamykanej szafie, a elektroniczne w zabezpieczonym zasobie z indywidualnymi uprawnieniami, kopiami bezpieczeństwa i ochroną przed nieuprawnionym kopiowaniem.
5. Dostęp mają wyłącznie osoby upoważnione, w zakresie koniecznym do zadania. Nie przekazuje się pełnych akt całemu zespołowi ani osobie, której dotyczy podejrzenie, tylko z powodu pełnionej funkcji. Realizacja praw dostępu odbywa się według właściwych przepisów, z ochroną praw dziecka i innych osób.
6. Stosuje się właściwe przepisy ochrony danych, w szczególności Dekret ogólny KEP z 13 marca 2018 r., przy uwzględnieniu art. 91 RODO, oraz pozostałe przepisy mające zastosowanie do konkretnego przetwarzania. Dane o wyrokach i zdrowiu wymagają szczególnej ochrony. Nie opiera się obowiązkowej weryfikacji z art. 21 wyłącznie na zgodzie kandydata.
7. Przed gromadzeniem danych przekazuje się odpowiednią informację o administratorze, celu, podstawie, odbiorcach, okresie lub kryteriach przechowywania oraz prawach osoby, z uwzględnieniem ustawowych wyjątków. Formularz zgłoszenia nie wymaga zgody na niezbędne przetwarzanie dla wykonania obowiązku prawnego.
8. Nie ustanawia się jednego arbitralnego terminu usuwania wszystkich akt. Dokumenty rekrutacyjne przechowuje się według przepisów właściwych dla danej relacji. Akta interwencji przechowuje się przez czas niezbędny dla ochrony dziecka, postępowań i dochodzenia roszczeń, z uwzględnieniem przepisów szczególnych oraz zatwierdzonych zasad archiwizacji kościelnej.
9. Co najmniej przy każdym przeglądzie Standardów osoba odpowiedzialna ocenia dalszą potrzebę przechowywania dokumentacji i odnotowuje podstawę decyzji. Nie usuwa się materiałów istotnych dla toczącego się lub przewidywanego postępowania. Po ustaniu podstaw przechowywania usuwa się je bezpiecznie i dokumentuje ten fakt.
10. Organy państwowe i kościelne otrzymują informacje w granicach swoich uprawnień i potrzeb. Niezwłoczne zawiadomienie o zagrożeniu nie wymaga uprzedniej zgody na przetwarzanie. Każde nieuprawnione ujawnienie danych zgłasza się osobie odpowiedzialnej, aby ograniczyć skutki i ocenić obowiązki zgłoszeniowe.

Udostępnianie i ocena Standardów

12. Publikacja oraz aktualizacja

1. Pełną i skróconą wersję Standardów udostępnia się na stronie https://parafiasmialowice.pl/standardy-ochrony-dzieci oraz wywiesza w widocznym miejscu w lokalach prowadzenia działalności z dziećmi. Obejmuje to odpowiednie miejsca w Śmiałowicach i Marcinowicach. Samo przechowywanie egzemplarza w kancelarii nie zastępuje wywieszenia obu wersji.
2. Papierowy tekst pełny może mieć formę czytelnego kompletu stron umieszczonego w widocznym, swobodnie dostępnym miejscu. Wersja dla dzieci powinna być łatwa do zauważenia i przeczytania. Podaje się aktualne kontakty i numer 112. Dodatkowo udostępnia się egzemplarze w kancelarii.
3. Rodzicom przedstawia się zasady przy zapisie dziecka do grupy lub na wydarzenie oraz po istotnych zmianach. Z dziećmi omawia się je językiem odpowiednim do wieku, bez straszenia, wskazując prawo do odmowy niechcianego kontaktu i sposoby uzyskania pomocy. Brak podpisu rodzica nie pozbawia dziecka ochrony.
4. Osoba odpowiedzialna za prewencję, we współpracy z proboszczem i wyznaczonymi osobami, dokonuje oceny co najmniej raz na dwa lata, a także po istotnej zmianie prawa, poważnym zdarzeniu lub stwierdzeniu nieskuteczności procedur. Ustawowy obowiązek dotyczy oceny i pisemnych wniosków; zmiana treści następuje wtedy, gdy jest potrzebna.
5. Ocena obejmuje zgodność prawną, praktyczne stosowanie zasad, kompletność weryfikacji, przygotowanie personelu, dostępność wersji, aktualność kontaktów, zgłoszenia i ich obsługę, potrzeby dzieci ze szczególnymi potrzebami oraz skuteczność wsparcia.
6. Zbiera się odpowiednio do możliwości opinie dzieci, rodziców i personelu, dobrowolnie i bez nacisku. Można zastosować anonimowe pytania, rozmowę lub dostępne formy komunikacji. Nie zbiera się publicznie opisów krzywdzenia; ujawnione zagrożenie przekazuje się do indywidualnej interwencji.
7. Wyniki dokumentuje się w protokole i karcie ewaluacji, wskazując rzeczywiste ustalenia, ograniczenia, zmiany, odpowiedzialnych i terminy. Brak zgłoszeń nie jest samodzielnym dowodem braku krzywdzenia ani skuteczności wszystkich procedur.
8. Zmiany konsultuje się z personelem i właściwą osobą diecezjalną zgodnie z obowiązującymi zasadami; następnie zatwierdza i ogłasza. Wymagane przez dotychczasowe Standardy zatwierdzenie diecezjalne należy uzyskać albo pisemnie wyjaśnić właściwy tryb przed przyjęciem nowej wersji. Procedura zatwierdzania nie wstrzymuje pilnych działań chroniących dzieci.
9. Każda wersja zawiera datę wejścia w życie. Wycofuje się nieaktualne publikacje i zachowuje poprzednie wersje w dokumentacji. Aktualizację kontaktów ogłasza się od razu, bez oczekiwania na następny przegląd.
10. Formularze diecezjalne dotyczące przeglądu i potwierdzenia ewaluacji wypełnia się na podstawie faktycznie wykonanych czynności. Przyjęcie niniejszego tekstu nie potwierdza automatycznie wykonania sprawdzeń, szkoleń ani konsultacji.

Część II. Materiały wykonawcze

Załącznik 1 Wersja dla dzieci

W naszej parafii masz prawo czuć się bezpiecznie. Te zasady obowiązują dorosłych i dzieci w Śmiałowicach, Marcinowicach, podczas wyjazdów i w kontakcie przez Internet.

Masz prawo do szacunku

Nikt nie może Cię bić, poniżać, wyśmiewać, straszyć ani zmuszać do czegoś, co narusza Twoje granice. Dotyczy to także księdza, opiekuna, animatora, rodzica i innych dzieci.

Twoje ciało i prywatność zasługują na szacunek. Możesz odmówić przytulania, zdjęcia lub zabawy, która jest nieprzyjemna. Jeśli ktoś Cię skrzywdził, to nie jest Twoja wina, nawet jeśli nie udało Ci się powiedzieć „nie”.

Nie musisz ukrywać krzywdy

Jeśli ktoś każe Ci zachować w tajemnicy dotyk, zdjęcia, wiadomości, prezenty lub zachowanie, które Cię niepokoi, powiedz o tym bezpiecznej osobie. Nikt nie może żądać milczenia, powołując się na Boga, dobro parafii lub grożąc karą.

Możesz opowiedzieć, napisać lub pokazać, co Cię martwi. Możesz poprosić o pomoc w komunikacji. Nie musisz mieć dowodów ani znać trudnych słów. Jeśli pierwsza osoba nie pomoże, powiedz następnej.

Gdzie szukać pomocy

Osoba zaufana w parafii: pani Małgorzata Kowalska, tel. 884 428 072, dyżur we wtorki 16.00–17.00.

Ksiądz proboszcz Julian Nastałek: tel. 729 850 828.

Jeżeli problem dotyczy księdza lub nie chcesz zgłaszać go w parafii: delegat biskupa, ks. Arkadiusz Harbar, tel. 518 804 909, delegat@diecezja.swidnica.pl.

W nagłym niebezpieczeństwie dzwoń 112. Nie czekaj do wtorku ani do następnego spotkania. Możesz też poprosić bezpieczną osobę dorosłą o wezwanie pomocy.

Dorosły, któremu opowiesz o krzywdzie, powinien Cię wysłuchać i wyjaśnić, co zrobi dalej. Może potrzebować pomocy innych osób, żeby Cię ochronić.

Dbajmy o siebie nawzajem

Nie bij, nie wyśmiewaj, nie wykluczaj i nie publikuj cudzych zdjęć ani wiadomości bez uprawnienia. Gdy widzisz krzywdę, powiedz dorosłemu. Nie musisz samodzielnie zatrzymywać osoby, która jest niebezpieczna.

W Internecie nie wysyłaj intymnych zdjęć ani haseł. Jeśli ktoś Cię szantażuje lub wysłał niepokojące treści, poproś o pomoc. Nawet jeśli wcześniej wysłałeś zdjęcie albo odpisałeś, masz prawo do ochrony i nie musisz radzić sobie sam.

Formularze przygotowania personelu

Załącznik 2 Zapoznanie ze Standardami

Imię i nazwisko: ................................................................................

Funkcja i zakres zadań: ......................................................................

Potwierdzam zapoznanie się ze Standardami ochrony małoletnich Parafii Rzymskokatolickiej pw. św. Wawrzyńca w Śmiałowicach, w wersji obowiązującej od: ........................................

Zobowiązuję się stosować zasady bezpiecznych relacji, reagować na zagrożenia i przekazywać zgłoszenia zgodnie z procedurami. Znam kontakty do osób odpowiedzialnych i numer alarmowy 112. Wiem, że zawiadomienie przełożonego nie zastępuje mojego obowiązku ustawowego, gdy taki obowiązek występuje.

Zobowiązuję się chronić informacje poznane przy wykonywaniu zadań i udostępniać je wyłącznie osobom lub organom uprawnionym. Poufność nie oznacza ukrywania krzywdzenia ani zakazu zgłaszania go właściwym organom.

Data, podpis: ...................................................................................

Załącznik 3 Karta weryfikacji przed dopuszczeniem

Osoba i planowane zadania: .............................................................

Planowana data dopuszczenia: ..........................................................

Osoba dokonująca weryfikacji: ..........................................................

Zakres działalności objęty art. 21 ust. 1: .............................................

Potwierdzenie tożsamości i niezbędnych danych: ................................

Sprawdzenie Rejestru z dostępem ograniczonym – data i wydruk: .........................................................................................................

Sprawdzenie Rejestru Państwowej Komisji – data i wydruk: .........................................................................................................

Informacja z KRK – data dokumentu i sprawdzony zakres: .........................................................................................................

Obywatelstwo lub obywatelstwa i dokumenty zagraniczne: .........................................................................................................

Oświadczenie o państwach zamieszkiwania przez ostatnie 20 lat oraz odpowiednie dokumenty: ...................................................................

Ewentualna podstawa oświadczenia zastępczego: ................................

Braki do usunięcia: ...........................................................................

Decyzja o dopuszczeniu albo wstrzymaniu, data i podpis: .........................................................................................................

Ta karta porządkuje dokumentację; nie zastępuje wymaganych informacji, wydruków i oświadczeń. Dane identyfikacyjne gromadzi się tylko w zakresie koniecznym do ustawowej weryfikacji.

Oświadczenia dotyczące państw obcych

Załącznik 4 Państwa zamieszkiwania

Imię i nazwisko: ................................................................................

Dane pozwalające powiązać oświadczenie z dokumentacją osoby: .........................................................................................................

Na podstawie art. 21 ust. 5 ustawy z 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich oświadczam, że w ciągu ostatnich 20 lat zamieszkiwałem/am w następujących państwach innych niż Rzeczpospolita Polska i państwo mojego obywatelstwa:

.........................................................................................................

.........................................................................................................

Jeżeli nie dotyczy, należy wpisać: „Nie zamieszkiwałem/am w takich państwach”. Dołączam wymagane informacje z rejestrów karnych lub dopuszczalne prawem oświadczenia zastępcze dotyczące wskazanych państw.

Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

Miejscowość, data, podpis: .................................................................

Załącznik 5 Brak możliwości uzyskania informacji z rejestru

Imię i nazwisko: ................................................................................

Państwo, którego dotyczy oświadczenie: ............................................

Oświadczam, że prawo wskazanego państwa nie przewiduje sporządzenia informacji, o której mowa w art. 21 ust. 4–6 wskazanej wyżej ustawy, lub w tym państwie nie prowadzi się rejestru karnego. Właściwa przyczyna: .....................................................................................

Oświadczam, że nie byłem/am prawomocnie skazany/a w tym państwie za czyny zabronione odpowiadające przestępstwom określonym w rozdziale XIX i XXV Kodeksu karnego, w art. 189a i art. 207 Kodeksu karnego oraz w ustawie z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, oraz nie wydano wobec mnie innego orzeczenia, w którym stwierdzono, że dopuściłem/am się takich czynów zabronionych.

Oświadczam, że nie mam obowiązku wynikającego z orzeczenia sądu, innego uprawnionego organu lub ustawy stosowania się do zakazu zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności związanych z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem, leczeniem, świadczeniem porad psychologicznych, rozwojem duchowym, uprawianiem sportu lub realizacją innych zainteresowań przez małoletnich, lub z opieką nad nimi.

Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

Miejscowość, data, podpis: .................................................................

Formularz stosuje się wyłącznie w warunkach art. 21 ust. 7. Nie zastępuje polskiego KRK ani dokumentu zagranicznego tylko dlatego, że jego uzyskanie trwa lub jest kosztowne.

Dokumentowanie zgłoszenia i wsparcia

Załącznik 6 Karta interwencji

Numer sprawy: ................................ Data i godzina zgłoszenia: ........................

Osoba przyjmująca: .....................................................................................

Dane dziecka niezbędne do identyfikacji i udzielenia pomocy: ...........................

...................................................................................................................

Źródło informacji oraz sposób kontaktu ze zgłaszającym, jeżeli znany: .............

...................................................................................................................

Opis zdarzenia, własne obserwacje i słowa dziecka; oddzielić przypuszczenia:

...................................................................................................................

...................................................................................................................

Ocena bezpośredniego zagrożenia oraz działania podjęte od razu:

...................................................................................................................

Wezwanie 112 lub inne zawiadomienie – data, godzina, organ, przyjmujący:

...................................................................................................................

Kontakt z bezpiecznym rodzicem; powód odroczenia kontaktu, jeśli dotyczy:

...................................................................................................................

Zawiadomienie Policji, prokuratury, sądu, OPS lub delegata; potwierdzenie:

...................................................................................................................

Osoba prowadząca sprawę, koordynator wsparcia i dalsze kroki:

...................................................................................................................

Data i podpis autora: ...................................................................................

Załącznik 7 Plan wsparcia

Numer sprawy: ............................ Data ustalenia planu: ................................

Koordynator: ...............................................................................................

Potrzeby, zdanie dziecka i konieczne dostosowania: .......................................

...................................................................................................................

Sposób zapewnienia bezpieczeństwa i ograniczenia kontaktu z zagrożeniem:

...................................................................................................................

Pomoc specjalistyczna oraz sposób jej uzyskania: ..........................................

...................................................................................................................

Działania, odpowiedzialni i terminy: ..............................................................

...................................................................................................................

Udział bezpiecznego rodzica i specjalistów: ....................................................

Termin przeglądu, ocena skuteczności i dalsze ustalenia: ................................

...................................................................................................................

Podpis koordynatora: ...................................................................................

Rejestry i ocena stosowania

Załącznik 8 Rejestr zgłoszeń

Dla każdej sprawy prowadzi się wpis według poniższego układu. W rejestrze stosuje się numer sprawy, a dane identyfikujące dziecko przechowuje w odrębnej teczce.

Numer sprawy: ..................................................................................

Data wpływu i ogólny rodzaj zagrożenia: .............................................

Osoba prowadząca: ...........................................................................

Działania ochronne i daty zawiadomień: ..............................................

Termin kontroli realizacji wsparcia: ....................................................

Stan sprawy i data ostatniej aktualizacji: .............................................

Odnośnik do teczki oraz podpis dokonującego wpisu: ...........................

Załącznik 9 Dokumentacja szkolenia

Data i miejsce: ..................................................................................

Prowadzący oraz przygotowanie do prowadzenia szkolenia: ................

.........................................................................................................

Zakres tematyczny i wersja omawianych Standardów: ..........................

.........................................................................................................

Imię i nazwisko uczestnika, funkcja, podpis: ........................................

.........................................................................................................

.........................................................................................................

Sposób przygotowania osób nieobecnych i termin uzupełnienia: .........

.........................................................................................................

Załącznik 10 Pytania do ewaluacji

Pytania dla dzieci: Czy wiesz, komu powiedzieć o krzywdzie? Czy dorośli Cię słuchają? Czy znasz zasady dotyczące dotyku, zdjęć i Internetu? Co pomogłoby Ci czuć się bezpieczniej?

Pytania dla rodziców: Czy znasz Standardy i osobę zaufaną? Czy wiesz, jak zgłosić obawę? Czy zasady zajęć i wyjazdów są jasne? Jakie zmiany proponujesz?

Pytania dla personelu: Czy wiesz, kiedy dzwonić pod 112 i kiedy zawiadomić sąd lub Policję? Czy potrafisz przyjąć zgłoszenie? Czy masz potrzebne szkolenie? Co utrudnia stosowanie zasad?

Udział jest dobrowolny. Nie wpisuje się tu danych dzieci ani opisów konkretnych krzywd; takie informacje przekazuje się bezpiecznym kanałem interwencyjnym.

Wyniki zbiorcze, wnioski, odpowiedzialni i terminy: ................................

.........................................................................................................